Gazetari Andi Bushati shkruan se përplasja mes Edi Ramës dhe Erion Veliajt nuk mund të shihet vetëm si rivalitet personal apo politik. Sipas tij, ajo pasqyron natyrën e pushtetit në Shqipëri dhe krijon një tablo shqetësuese për sistemin ku jetojnë qytetarët.
Bushati kritikon një pjesë të mediave dhe opinionbërësve që, thotë ai, flasin për shkelje të të drejtave të të burgosurit Veliaj, ndërkohë që nuk tregojnë ndjeshmëri për të rinjtë e qëlluar me plumba apo për protestuesit e dhunuar. Ai e quan të pakuptimtë një debat për kufizimin e takimeve dhe ndërprerjen e ushqimit nga jashtë, në një mjedis ku, sipas tij, krimi është i hapur.
Sipas autorit, historia ndryshon kur vetë Veliaj e ka cilësuar Ramën si njeriun që qëndron pas burgosjes, kontrollit në qeli, transferimit dhe tentativës për shkarkim. Bushati shtron pyetje se si mund të marrë një kryeministër rolin e drejtorit të burgut, të tentojë ndërrimin e avokatit, ta kërcënojë me dënim të gjatë ose të dërgojë mesazherë në qeli, përfshirë ministrin e Drejtësisë.
Ai flet për tri kërkesa që Rama i ka drejtuar Veliajt: të ndërpresë aludimet për rrëzimin e tij, të dorëzojë drejtimin e bashkisë dhe të pranojë se është nxitës i protestave. Për të parën, Bushati shkruan se heshtja e tij kërkohet për të shmangur precedentin që të tjerët të kritikojnë, duke e krahasuar me gjobat ndaj familjarëve të Spiropalit pas kritikës së saj të parë.
Për kërkesën e dytë, ai pretendon se Rama e do bashkinë dhe mbi 8600 punonjësit e saj, si dhe tenderat e projektet, për zgjedhjet e 9 majit në Tiranë. Sipas tij, ky institucion po përdoret nga Veliaj si mburojë në betejën me drejtësinë, ndaj Rama dëshiron ta kalojë nën kontroll.
Kërkesën e tretë, që Veliaj të pranojë se ka nxitur apo financuar protestat, Bushati e lidh me përpjekjen për t’i dhënë protestës një armik brenda radhëve të partisë, i njollosur si hajdut. Ai shton se Rama është marrë personalisht me zhvendosjen e të paraburgosurit, ushqimin, takimet me gruan, avokatin dhe fqinjin e qelisë.
Sipas autorit, çështja nuk është shkelja e të drejtave të Veliajt, por fakti që kryeministri sillet si drejtor i burgut të përbashkët. Fatin e të burgosurit ai e konsideron të rëndësishëm vetëm si pasqyrë e sistemit.